Sonbaharın sonu, kasımın onu.
Sararmış yapraklar toprağa düşmek için,
Acele ediyorlar...
Gökyüzü adeta ağlıyor.
Bu sonbaharın hali bir başka,
Hazanın her yanı hüzün karası.
Bir millet ağlıyor,
Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...




Gözlerde ışıltılar sessiz yurda saçıldı,
Bildiler ki bin türlü zorluklar,
Bu yiğitle aşıldı...
Onların kalpleri vatan millet için atıyordu,
Derdi vatan millet olmayan ne için yaşıyordu.
________ İnsanın yaşama nedenlerinden biride Özgürce bayrağının dalgalandığı bir Vatana sahip olmaktır.. bu özgürlük ve Vatan için insan canını bile verir..Kutlarım bu güzel şiirinizi ve sizi Kemal bey..+10
nicelerine
Sağ olun var olun efendim, teşekkürler saygılarımla
Evet.. O soru cevaplanmalıydı...
Böylece benzer soruya binlerce yıldır aynı cevabı verenlerin ruhları azaptan kurtulmalıydı...
'İNSAN NEDEN YAŞARDI?'
Amacı olmayan insan, yaşadığını anlar mıydı? Bir anlamı olur muydu 'gayesiz, ruhsuz, ot gibi yaşamanın?'
Olmazdı.. Olmamalıydı...
Yoksa 'TOPRAK VATAN, İNSAN SÜRÜLERİNDEN ULUS/MİLLET OLMAZDI!'
İşte Gümüş Kanatlı Atın üstündeki 'AMACI OLANLARDANDI.. DAVASI VATANDI, BAYRAKTI, HÜR VE BAĞIMSIZ YAŞAMAKTI...'
Kutsaldı onun için bu değerler... Atalarından mirastı...
O Gümüş Kanatlı Atlı bir zamanlar Kür'şad'dı... Oğuz Kağan'dı, Alp Er Tunga'ydı...
Belki Alpaslan, belki Fatih, belki de Mustafa Kemal Atatürk idi...
Etkili şiirinizi ve sizi kutluyorum Kemal Bey, Kardeşim..
Şiir analizi harika olmuş, tam da anlatmak istediğim gibi, teşekkür ederim, şeref verdiniz.
Hamasi şiir havasında çok duygusal olarak işlenmiş hakikatleri vurgulamıştın.Ben de duygulanarak bu anlamlı şiiri okudum. Sevginin derinliğini bu şiirinizle buldum. beğeni ile okudum.Tam puan+ant. kutluyorum. selam size.
teşekkürler efendim, şeref verdiniz.
Gözlerde ışıltılar sessiz yurda saçıldı,
Bildiler ki bin türlü zorluklar,
Bu yiğitle aşıldı...
Onların kalpleri vatan millet için atıyordu,
Derdi vatan millet olmayan ne için yaşıyordu................//
Okurken, insanin ister istemez duygulanip,coskuya kapildigi,öylesine duygulu,anlam ve derinligi müthis olan,hayli emek verilmis,okunmasi büyük haz veren degerli bir siirdi.Ben degerli sair Kemal bey kardesimi ve güzel siirini yürekten kutluyor,selam ve saygilarimi sunuyorum. ++ant10 (Müsadenizle listeme aliyorum)
teşekkürler efendim, şeref verdiniz.
duyarlı yüreğe candan tebrikkkkkkkk
teşekkürler efendim, şeref verdiniz.
Bu ülkeyi., yurdunu gerçekten seven., cumhuriyet değerlerine yürekten bağlı herkes ., aynen şiirinizdeki Mehmet'in yaptığı gibi... 'elini alnına siper edip, gözlerini kısarak ufka bakıyor' ve o sarı saçlı mavi gözlü yiğidi bekliyor...
Kaleminize sağlık sayın Kemal Bölükbaşı...
Kutluyorum bu anlamlı ve güzel çalışmanızı....
teşekkürler efendim, şeref verdiniz.
çok beğenerek okudum
teşekkürler efendim, şeref verdiniz.
Mehmet ansızın irkildi ayağa kalktı,
Göz bebekleri kocaman büyüdü önce,
Sonra elini alnına siper edip,
Gözlerini kısarak ufka baktı.
Mehmet'in yanık sesi tepelerden,
Hızla inerek düzlüğe aktı;
-Gördüm..! Gördüm..! Geliyor...
...... ------Kemal bey çok harika sizi ve şiirinizi kutlarım
Çok teşekkürler, göstermiş olduğunuz ilgi ve alaka için müteşekkirim.. Saygılar efendim.
yüreğinizin güzelliğinden
dökülen dizelere
harika bir şiir okudum
etkilenmemek elde değil.
kutluyorum şiir tadında kalın
Çok teşekkürler, göstermiş olduğunuz ilgi ve alaka için müteşekkirim.. Saygılar efendim.
Gözlerde ışıltılar sessiz yurda saçıldı,
Bildiler ki bin türlü zorluklar,
Bu yiğitle aşıldı...
Onların kalpleri vatan millet için atıyordu,
Derdi vatan millet olmayan ne için yaşıyordu.
şiir baştan sonatarihsel ders gibi bir bütün bu kısım ise dahasını barındırıyor yüreğinizesağlık selamlarımla
Çok teşekkürler, göstermiş olduğunuz ilgi ve alaka için müteşekkirim.. Saygılar efendim.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta