Gülüşünü Sevdiğim Yar Şiiri - Hamit Atay

Gülüşünü Sevdiğim Yar

Gülüşünü sevdiğim yar,
Bir bakışın yeterdi dünyayı susturmaya.
Sesin bir şarkıydı, ben nakaratında kayboldum,
Adını andıkça titrerdi geceler,
Yüreğimde yankın, gözümde yağmur olurdu.
Bir zamanlar elim elimdeydi senin,
Şimdi bir hatıranın ucunda savruluyorum.
Fotoğraflar bile suskun,
Kokun kalmış yalnızca,
Biraz hüzün, biraz bahar serinliğiyle…
Gülüşünü sevdiğim yar,
Bilmezsin ne kadar eksilttin beni.
Bir gülüşün ömrüme bedeldi oysa,
Şimdi her sabah sensiz uyanmak
Bir ömürden daha uzun geliyor bana.
Seninle güzeldi gökyüzü,
Bulutlar bile başka türlü geçerdi o vakit.
Şimdi ne gökyüzü var, ne gülüşün,
Sadece bir şiirin içinde yaşıyorsun;
Benim gibi yarım, benim gibi hüzünlü…
Bir gün dönersen eğer,
Beni aynı yerde bulamayabilirsin.
Belki bir deniz kıyısında oturmuş olurum,
Dalgalara anlatırım seni,
Suskun bir akşamın hüznüyle…
Bir gün adımı duyarsan bir radyoda,
Bil ki o ses bendir,
Sana yazılmış binlerce dizeden biridir.
Her hecesinde sen varsın,
Her susuşunda senin adın yankılanır.
Gülüşünü sevdiğim yar,
Sana kızamıyorum bile,
Çünkü kırgınlığımın altında hâlâ sen varsın.
Ne zaman unutsam diyorum,
Bir şarkı başlıyor… yine sen çıkıyorsun içinden.
Ve ben,
Bir yarım gülüşünle başlayan o hikâyede
Tamamlanmamış bir cümle gibi kaldım.
Belki bir gün biri okur bu şiiri,
Ve senin gülüşünle hatırlar beni…
Hamit Atay Kalbinizin Sesi