Gülüşün Kulaklarımda Çınlıyor Hep

Gülüşün kulaklarımda çınlıyor hep,
Sanki az önce yanımdaydın da
Bir şey söyleyip kahkaha attın.
O an donmuş zaman, ben içinde kalmışım.

Bir ses bu kadar mı iz bırakır insanda,
Bir gülüş bu kadar mı yakar geceleri?
Sessizlik büyüdükçe odanın içinde,
Senin neşen dolaşıyor duvarlar arasında.

Gözlerimi kapasam yüzün belirir,
Açsam eksikliğin düşer önüme.
Ne yana dönsem sen varsın,
Ama elimi uzatsam sadece boşluk.

Gülüşün kulaklarımda çınlıyor hep,
Unutmak istesem de gitmiyor.
Belki de en çok bu yüzden
Senin o gülüşünü özlüyorum.