bir zamanlar taşkın, kimsesiz
gülücüklerle tanıdım seni
son görüşümde gülücüklerin yoktu
bir zamanlar taşkın kimsesiz
gülücüklerle tanıdım seni
gülüşünde bir mana vardı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta