Gülüşüm bir perde, ardı yangın yeri,
"Kafaya takma" diyense bilmiyor kederi.
Ruhumda kopan fırtınadan yok ki haberi,
Sözümde sükût, özümde kıyamet var benim.
Sanki bir uçurumun kıyısında durmuşum,
Herkes "bahar" diyor, ben kışa vurmuşum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta