Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Gül kokuyorsun hocam...
pembe pembe..nefes nefes.. dayanılmaz...gittikçe daha keskin bir hal alıyorsun....ve amansız,acımasız kokuyorsun...ve hırçın..ve acı...ve yiğit..ve nasıl gerekiyorsa öyle...
Gül filizlenmeye başladığı günden beri hep güneşe bakar...Her ne kadar güneş geceleri ayın sihirine kapılıp güle arkasını dönse bile, gül hep sabahı bekler...
Korkma hocam
Gönlündeki güller hiç solmaz senin...gözyaşlarınla suluyorsun...
Biliyormusun...bu gül deryasını koklayasım geldi...
Hep böyle kal....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta