Salonda sıraya dizilmiştik.
Derken “sarı zeybek “salona girdi
Tam karşımda duruyordu
Gözlerimi açamadım.
Açsam , sanki şimşekler çakıyordu
Bir an kalbim durdu sandım.
Çocuklar " hitabe" yi okuyordu.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta