Gülüm Sensin Şiiri - Nurullah Başlığ

Gönül deryâ, vücut katre, içimden doğdu bin güneş,
Sözüm hikmet, özüm kudret, yanar içre bir öz ateş.

Ne deryâ var, ne katre var; hepsi bir nûr imiş meğer,
Bu âlemde seninle ben, ne yabancı ne de bir eş.

Bakış Hak’tır, gören Hak’tır; bu göz bir ince perdedir,
Lisan Hak’tır, diyen Hak’tır; bu dil bir eski kerrîdir.

Arayıp gezme dışarda, ne göktedir ne yerdedir,
Nefes Hak’tır, alan Hak’tır; bu can bir gizli ferdedir.

Kadeh sensin, şarap sensin; içen sarhoş senin elin,
Gülüm sensin, diken sensin; öten bülbül senin dilin.

Bu varlık hırkasın çıkardım, bitti kavgası bu ilin,
Deniz sensin, nehir sensin; akan sensin senin selin.

Nurullah’ım sustu artık, söz bitti, öz geldi dile,
Damlada deryâyı buldu, gerek yok başka bir nile.

Ne şirk kaldı, ne ikilik; eridi can bile bile,
Sonsuzluk tahtına kondu, ne gam kaldı ne bir çile.