Sen beni terk edince yandığımı sanmıştım,
Çünkü bana sevmeyi öğreten sendin gülüm.
Yazık ki inanmıştım, sana nasıl kanmıştım
Beni yakıp kül ettin, sen de tükendin gülüm
Önce bana “gel! ” dedin, sonra açtın arayı
Merhemler kapatmadı tuzladığın yarayı
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta