Gülün tomurcukları hep açıyordu,
ama gülü solduranlar çoktu.
Sabahın serinliğinde umut kokan bir çiçeğe
akşamın gölgesini düşürenler vardı.
Dikenini, yaprağını, tomurcuklarını kurutanlar
acımasızdı.
İnsan, bir çiçeği koparmadan da
onu soldurabileceğini gösterdi.
Tasarrufsuz sevgiler
yürekleri yorarak
arkasına bakmadan acı bıraktı.
Savurganca yaşanan duygular
kalplerde derin izler açtı.
Oysa sevgi israfı kabul etmez.
Sevgi emek ister, sabır ister, vefa ister.
Toprağa verilen su nasıl ölçülü olursa
çiçek de o ölçüde canlı kalır.
Hoyratça harcanan her his
kökleri zayıflatır.
Kıymet bilinmeyen her sevgi
zamanla rengini kaybeder.
Yine de gül bazı sabahlar açar.
Çünkü hayat umudu terk etmez.
Karanlık ne kadar artsa da
bir tomurcuk mutlaka ışığa yönelir.
Gülü solduran çok olur,
ama bir merhametli el
bir bahçeyi yeniden canlandırır.
Sevgi korunduğunda çoğalır.
Sevgi değer gördüğünde güçlenir.
Sabırla büyütülen bir yürek
bir gün mutlaka gül bahçesine dönüşür.
14.02.2026
~ Gülay Özdemir ~
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 21:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kadınların hepsi birer güldür. Fakat bunları solduranlar utanır mı? Yorumu okuyan değer katan yüreğiniz'e bıraktım:))
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!