Yolun ucunda tan kızıllığı,
Akşam inmede ağaçlara...
Sen yoksun dallarda,
Gelişinin kızıllığı yok yaprakların ucunda.
Bir çocuk göründü yolun başında,
Dallar kadar kararttı bastığı yeri...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




umutla beklemek çok güzel ama o umutla beklediğiniz eğer umutları boşa çıkarıyorsa işte bu çok acı vericidir. çok güzel imgelerle sıralanmış güzel bir paylaşım tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta