Gülizârım Şiiri - Birsessiz Sair

Yüzlerce yıllık özlem sanadır gülizârım
Cennet köklerinde salmışım ruhumu
Gül demetleri açmış zambak kanatlarında
Sen, zamanın sessiz akışı içinde kaybolan bir yıldız

Gülizârım, ahu dudaklarına umut bağlamışım
Uçsuz merdivenler çıktım adınla
Her basamakta biraz daha sana vardım
Yüzünün deltasında çoğalan bir nehirim

Kokunu çekmiş beyaz kanatlar içine kapanmış
Gözlerimde buğulanmış kır çiçekleri
Sanki unutulmuş bir masalın içinden
Oy gülizârım, dağların ardında buldum canını

İçimde haritalar sessizce açıldı
Adının gölgesi düştü aynalara
Taşlı yollar yürüdü adını fısıldayan rüzgarla
Toprak bile kalbime bıraktı sesini

Gülizârım, eski çağların yankısı var içimde
Bin kapılı bir rüyadan geçer gibi
Her kapıda biraz daha sana benziyor dünya
Her kapıda biraz daha sana varıyorum

Zamanın omzunda dinlenen serap gibiyim
Adınla çoğalan bir iç deniz taşıyorum
Hangi ufka baksam
Senin sessiz kıyıların dokunuyor gözlerime

Ey gülizârım
Yüzlerce yılın ardından anladım
Bir kalbin en uzak ülkesi bile
Senin adınla başlar

Ve senin adınla sonsuz olur
Ve şimdi,
Tüm zamanlar, tüm rüyalar, tüm sessizlik
Sadece senin adınla tamamlanıyor