Gece karanlık yüzlere akarken
Sessiz sessiz gider akşam
Kaldırımın bağrında sahipsiz bir hayvan
Bazanda uzanmış kartona uyuyan insan
Gizlenmiş sahipsiz gölgeler çöktükce üzerine
İssızlık korkutur, korktukça daha bir ıssızlaşır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta