Bazen kabuk tutar gönüldeki yara; kırgın olduğun insanların yüzüne “Göz göre göre“, bakarsın. Ardından sinsice fısıldayıp seni yerden yere çalarlar. Acaba onlar çok mu masum? Diyesin gelir. Kim bilir..!
Tebessüm eder, canının acıdığını hissettirmezsin. Neden mi? Çünkü içinin yandığını “Göre göre“, üzerine geleceklerini bilirsin..!
İçten içe gülümser, "Bu nasıl sevgi?" dersin. Oysa dost dediğin, can bildiğin o insanların bazılarıdır.
“Göz göre göre“, senin canını kor gibi yakan!
Yüreğinin zirvesinde hissedersin acıyı; birbirine eklersin heceleri. Nefes alamaz, uyuyamazsın geceleri...!
Vururlar sırtından. Cam parçacıklarına dönmüştür yüreğin, bir sözle yanmıştır canın. Kırılmıştır kalbin... “İnadına“, canını yakar, ardından kör bir kuyuya atar seni o dost bildiklerin..!
Şimdi o kör kuyunun derinliğinde, sessizce izliyorum bıraktıkları enkazı. Anladım ki ey kalbim; her güleni dost sanmanın bedeliymiş bu sızı. Varsın vursunlar sırtımdan, varsın yaksınlar..!
. Ben küllerimden doğmayı da bilirim. Beni dipsiz kuyularda unutanlara inat, gözlerinin içine bakarak gülmeyi de bilirim; “İnadına“,
Ardından güler geçerim..!
Ardından Güler geçerim..!
Kayıt Tarihi : 18.07.2026 22:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!