Zengin hüzünleri sancıdı bedenimiz
Engin ayrılıkları…
Yıldırım oyuğu gözlerimize aldırmadan
Ne çok becerdik kentin en kalaba yerinde
En işlek caddesinde yalnızlığın
Parıltısıyla öpüşmeyi güneşin; direngendi, güleçti yüzümüz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta