Yaşamayı öğrenemedik ama
Yaşananları sindirmekte üstümüze yok.
Gelenin yaraları gidişinin en şerefli bıraktıları.
Tende durmayan acılar ruhta hayat sürüyor, bir apartın en üst katında.
Dağınık bir salon.
Kimse şikayetçi değil çığlıklardan.
Her acı kendi serinliğinde üşüyor tek gözlü odada.
Sessiz sessiz birşeyler yaşanıyor,
Yanıyor içimde.
Ben çok uzağım kendime.
Kendimden uzak, çok üşüyorum.
Kime hoşça kal demeliyim bilmiyorum.
Kime kal demeliysem,nerede kalmasını bilmediğinden
Gözümde kalanı seyrediyorum.
Kursağımda kalanı yutkunurken,
Birşeylere veda ediyor gibiyim.
Hislerim,
Duygularım,
Hoşça kalın.
Kayıt Tarihi : 30.4.2017 18:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!