Sen, düşlerimin en son sığınağı,
Vurgunluğum,hasretliğim,yüreğimin kanayan yeri
Nisan yağmuru değil bu başımdaki
Yalancı bir gökkuşağı değil,
Sanmaki,aramıyorum senle geçen saatleri
Sanmaki, keyfinden gülüyor bu deli,
Kim bilebilir; içimdeki o kanayan çocuğu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta