Gül Yüzlü Nigar Şiiri - Andelip Mehmet

O gül yüzlü Nigâr’ın, cefâsı kadîm imiş,
Gülşeninde gül varken, dikeni nazım imiş,
Sandım ki; Canânların, bu tebessüm-ü nâzı,
Bir hüsn-ü letâfetle, bir vehm-i azîm imiş.

Sonsuz va‘d-ü vefânın, gönlünde yoktu adın,
Sözlerin âyinedir, serâp oldu muradın,
Bir bakışla yıkılan gönül mülk-ü vefâdır,
Tahtım sandığın yerde, duyulmadı feryadın.

Sende, ruy-i sefâlar, perdeymiş suretine
Cevher sandığın yerde, pas inmiş kıymetine
Nazarlar bahar etti, tutsak gönül mülkünü
Taht-ı aşkın şâd oldu, sır dolu hikmetine.

Şimdi hoş bir sadayla, gülşeninde gül vardı,
Bülbüller ağlar iken, gözlerinde sel vardı,
Nice ocak sönerken bir hevesin uğruna,
Bu aşkı bu sevdayı her an yazan el vardı.

Artık ne sen sultansın, yüksek tahtlara lâyık,
Ne de ben bir köleyim, kapında duran âşık,
Bir aşk yaşamak için, zulmederken kendime,
Sen hâlâ aynalarda, gözüne tutttun ışık.

Senin hüsn-ü cemâlin, fitne-i devrân imiş
Tebessümün bir belâ, ağıdın hicrân imiş
Gül basarken bağrına, hazan oldu bahârın
Sende hüsn-ü müzehher, büsbütün yâlân imiş.

Sen ki; kahrını lutf-ı ilâhî diye sattın
Zulmü kader-i meşru‘ diye halka anlattın
Beni bir muhabbetle esîr eyledin bugün
Sonra serbest ederek, arkanı dönüp yattın

Bu ilm-i vefânın mektebinde yokmuş yerin
Sözlerin âyet değil, hepsi bir sihr-i derin
Ben hüznü kemâl bildim kendime ey bî-vefâ
Senin hâlâ aynada görünürdü izlerin.

...andelip...
Andeliplehece.blogspot.com