Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şu kara bulutların üstümüze çöktüğü, kahırlı günlerimizde moral kaynağı olan şiirlerinize devam ediyorsunuz,Allah eksikliğinizi göstermesin sevgili büyüğüm...
Sevgili Kardeşim, değerli antoloji.com üyesi sayın: Bülent Baysal,
Yine su gibi akıcı, bestelenmesi gereken muhteşem bir şiir kaleme almışsınız. Duygu ve düşüncenin mısralara aktarılışı sel gibi olmuş. Sanat ve edebi değeri yüksek bir şiire imzanızı atmışsınız.
Emek verdiğiniz, gönül sesiniz şiirinizi beğenerek, duygulu ve usta kaleminize saygı duyarak okudum.
Nice şiirli ve en güzel günlerde görüşmek dileklerimle, sağlık ve mutluluklar diliyorum.
Şiirinizi beğenerek, antolojime ekliyorum.
Her şey sizin ve sevdiklerinizin gönlüne göre olsun.
Sevgi ve saygılarımla.
Dr. İrfan Yılmaz. Bodrum.
Şu sıkıntılı günlerde şiirinizi okumak ruhuma çok iyi geldi Bülent Bey...
Sevginin, sevmenin güzelliği ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. 8'li hece ölçüsü ile yazılmış harika şiirinizi çok beğendim Bülent Bey. Kutluyorum kaleminizi ve yüreğinizi.
Selam ve saygılarımla.
Sevginin güzelliği, yüceliği ne kadar da güzel anlatılmış. Sevginin değdiği yer, sevginin büyüdüğü yerin güzelleşmesi ne ne kadar tatlı anlatılmış. Okurken insanın içi ferahlık doluyor. Gül bahçesi kadar güzeldi. tebrik ederim kalemini, yüreğini.
Gül Bahçesi...Ustaca kurallara uyularak yazılmış bir şiir ...İlk görüşte de fark edilen...
Ama ben her zamanki gibi ,bana ulaştırdığı duygunun üstünde duracağım. Ne güzeldi sevilenin özelliklerini severek anlatmak.
Sevgi varsa insan sevdiğini yüceltir. Bu sevginin doğası gereğidir.
Şiiri okurken Mecnun geldi aklıma, hani :
Sormuşlar ya Mecnun 'a 'seni çöllere düşüren Leyla bu mu' ? diye...
İnsan karşısındakini sadece kaşı gözü için sevmez , zaten gerçekten severse ,sevilenin yüzü, sevene hep gül bahçesidir.
Güzeldi okumak. Yüreğinize sağlık. Kaleminiz daim olsun.
Saygılarımla...
Hecenin bütün özelliklerini içinde barındıran harika bir şiir okudum yürek sesiniz daim kaleminiz kavi olsun
Aşkın en temiz, en saf hali ne güzel de yansımış dizelere..Keyifle okudum..
Ustalıkla kaleme alınmış bu güzel şiirinizi tebrik ederim Bülent Bey..
Saygı ve selamlarımla..
Yürekte köz sönüverir
Kader hemen yönü verir
Sevdalar da dönüverir
Demi geçen aşk solunca... Serap Irkörücü
Aşk zamanlamasını ne kadar güzel anlatmış şiir... Çok da kolay olmayan semai nazım biçiminin kurallarıyla yazılan bu çok başarılı hece şiirinizi, temayı işleme sıralamanızı içtenlikle kutlarım Bülent Bey....
Saygılarımla....
Bahar gelir neşe eser
Aşk tahtında bir şahaser
İki gönül de müyesser
Güller açar aşk bulunca
Bahar esintisi gibi geldi, sımsıcak sevgi dolu..çok beğendim..tebrik edrim ..saygılar
Yürek sesinizi kutlarım üstat. Türkü tadında mutluluğun tavan yaptığı yürek sesinizin ılgıt ılgıt satırlara yansımasını okudum. Kaleminiz daim olsun. Saygılar
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta