Gri Şehirden Bozkıra Şiiri - Salim Erben

Söküp atasım var ruhumu bu beton yığından,
Ankara’nın ayazı değil, hissizliği üşütür.
Yüksek binalar kesti güneşin yolunu çoktan,
Gökyüzü burada daracık, bir avuç kül görünür.

Loş ışıklar altında saklanır her yüzün yarası,
Kaldırım taşlarında yorgun adımların yankısı.
Dar sokaklar birer labirent, çıkışı olmayan,
Zaman; paslı bir saatin bitmeyen kavgası.

Işıklı tabelalar yalan söyler geceye,
Vitrinlerde sahte hayat, göz boyayan pırıltı.
Sokak lambası eğmiş boynunu sessizce,
Geçenlerin omzunda koca bir gürültü.

Aslımı sorarsan Yozgat, özüm bozkır harmanı,
Bulamaz dar sokaklar bu derdin dermanını.
Çıkar beni Salim, artık bu metalik uykudan,
Yollar sılaya dönsün, aslımıza varalım.