Sen bilmezsin sensizken bu şehri,
Nasılda harabeye döner grileşir sokakları.
Kuşların kanat çırpışı sessizliğinde,
Kaldırımlara anlatırsın yalnızlığını
Geceler acımaz ruhlara, hep hasret hep acı
Boş tavanlara dikersin bakışları.
Yaşamın nefesten ibaret olduğunu hatırlatır yokluğun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta