Gradyan Şiiri - Yılmaz Kaygusuz

Portakal rengindeki güneşe kenar çizgileri ekleyen birini tanıdım
Karış karış hesabı tutmamış olsa
Koca dünya öküzün boynuzunda asılı görünüyordu
İki adımda bir yandan diğer bir yana vardı
Vardı da adı nar mıydı ne halttı?

Çerçevesi sığ duranı da hakikatin paçasından kurtarmalı
Patikanın çizgisinde yürüyeni de keçi sanmamalı
Bu sadece kışa yakışan bir asap, doğruyu boğazına tıkayan

Bu granit soğuğunda
Damarlarım genişledikçe tütünün miktarı da artmaya başladı
Koyu bir yılan
Rüyalarımda sabaha kadar iskambil oynamayı teklif ederek koyun eti çiğniyor
Midesinde uzadığını sanıyorum,
İstediğim yere kadar şekilleri kendimce çiziyorum.
İçimde etim yırtılıyor, koyun olmadığına emin misin?

Bataklığın içinde bir çiçek,
Etrafı dallı, ağdalı, ballı
Gözleri boğazımda, bıçağını bileniyor
Aynı duvara işediklerine tanrı yukarda şahit oldum
Ama sadece biri isilik döktü
Diğerinde gül kurusu, buz kalıbı
Olduğu yere mıhlanmış
Karşıdan bağırıyor: Kurtarayım mı seni?

Bu muştunun gözleri az ışıkta yılansı; gündüz kamburu çıkık
Önündeki samanları, arpaları azılı dişleriyle gıcırdatıyor.
Sonra yalnızlık soğuk hissettiriyor
Güneşi görünce parlayan gözleri bir fener,
Rüzgarı görünce saçları sonbahar

Bu öküzü kurtarmak için,
Çizgi çizmeyi mi bırakmalı, yoksa yılanın boğazından mı geçmeli?