Felaketimi görür gibiyim
En içimin yuttuğu aksinde
Nakışında ısrar ettiğim sözün
Sessizlik kuyulanmıştı içimde
Karanlığın en renkli tonuyla
Belki de budur vezinleri çığlıklarıma giydiren
Suyu donduran ışığa çelme takan bir hızla
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta