Hüznüm gizli kalbimde, elimde boş bir kağıt,
Ağlıyor bu gönlüm, öyle bir ağıt ki ne ağıt…
Yazarken veda mektubu çektiğim bir yastı,
Karanlık oda sıkkın duvarlar yüzümü astı…
En mutlu günümüzde attığın o kazık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta