Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bin ömre değer, bilirim
Tek bir sabah, gözlerine uyanmak.....
Sevgiyi anlatmak adına güzel bir final olmuş.
Selamlar ve saygılar.
Tren garında hükümsüz bir elveda
Geçip giden şehirlerde öğütülür zaman
Susar yoksul düşlerine kadın
Tebrikler dost,yine harikasınız.
Selam.
Rüzgar pervasız, sensizliğin nefesi...
Yüreğine sağlık
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta