Gözlerimdeki Deprem Şiiri - Mehmet Çoban ...

Her bakışın bir mevsim, her gülüşün bir bahardı.
Umutla hep aydınlığa koşuyordun.
Peki,
Ne oldu sana, ne oldu?
Kalmadı mı tutunacak bir dalın?
Issız
Yüreğime çöken
Büyük bir acı var
Yüzünden.
Ne olur,
Sakın
Gecenin zifiri rengine
Boyun eğme.
Ya da şu afetlere yenilme.
Sen konuş,
İçimde ben susuyorum.
Sana her baktığımda
Yine bahar ol,
Yine yaz ol bana.

Boydan boya viran olan
Şehirler, köyler var
Şu gecenin içinde.
Yüreğime vuran acı
O gözlerinde gizli.
O acı ki,
Bir zamanlar
Yüzünde
Gül kokan bir avuç zamandı.
Şimdi tayfun gibi
Fırtınalar esiyor
O gülen yüzünde.
Zaman hüzün yüklü.
O,

Beklenen bahar mı gelmedi?
Haydi gülümse…
Dertlerin yıldız,
Yaran mehtap olsun.
Gecen gündüze bağlansın.
Bulutlar gitsin,
Kış bitsin.
Kâbuslardan uzak
Yine gül…
Yüzüne
Gülmek yakışıyor.
İnadına gülümse.
Gül, gül ki
Ölümün bağrından
Yeniden uyansın tohum.
Gözlerinde,
O gül yüzünde
Binlerce gül açsın.
Ne olur,
Antik şehir Hatay’ı, Urfa’yı ıskalama.
Gül ki
Amik Ovası,
Amanos Dağları,
Toroslar yeniden şenlensin.

Dağılmış hayallerimden
Dert, acı,
On binlerce ölüm dökülüyor.
Haydi,
Tekrar gülümse;
Acılara adını yazdıran kadın.
Çocukların çığlıklarında
Bahar,
Annelerin ağıtlarında
Yaşam getir.
Adıyaman’a,
Malatya’ya,
Derin uykulara,
Tatlı rüyalara…
Mezar olan
Maraş’a,
Adana’ya,
Osmaniye’ye…
Yüzüne bakmaya doyamadığım
Depremzedelerin çığlıklarıyla
Yıkanmış öpücüklerini
Yüreğime batır.

Mehmet Çobanoğlu
15.02.2023
İstanbul