Gözlerinde Unuttuğum Bahar Şiiri - Hamit ...

Gözlerinde Unuttuğum Bahar
Bir zamanlar
Gözlerinde bir bahar vardı…
Yeşil bir umut gibi açardı her bakışında,
Tenine konan her ışık
İçimdeki kışları unuttururdu.
Ben seni ilk orada,
Gözlerinin tam ortasında,
Yani baharın kalbinde sevdim.

Ama zaman…
Zaman hep aceleci bir yolcudur,
Kalmak bilmez,
Hatıraları çalar, adımları unutur.
Ve biz, bir zamanlar
Aynı rüyada ısınan iki yabancı gibi
Kaybettik mevsimlerimizi.

Senin gözlerinde bir çiçek açmıştı,
Ama ben kıyamadım koparmaya.
Şimdi düşünüyorum da…
Belki de sevmek değildi bizim yaptığımız,
Sadece seyrettik birbirimizi,
Yaklaşmadan,
Dokunmadan,
Yalnızca iç çekerek…
Sessiz bir şiirin içinde kaybolur gibi.

Unuttun mu o baharı?
Sen unuttuysan bile,
Ben hâlâ o mevsimdeyim…
Çünkü bir insan
Bazı gözlerden hiç çıkamaz.
Göz kapaklarını kapatsan bile
Orada kalır bir çift bakış,
Sonsuza dek süren bir ilkbahar gibi…

Sana o gün söyleyemediklerim
Bugün dudağımda titriyor.
“Kal” diyemedim mesela…
Çünkü bazen
Bir kelime, bin gurura çarpar
Ve yıkılır, söyleyemezsin.
Ama gitme desen de
Giden çoktan gitmiştir.

Seninle konuşsam şimdi,
Gözlerine yeniden baksam,
Sorarım belki:
“Hâlâ açıyor mu içindeki bahar?”
Ama bilirim,
O mevsim sadece bir kez gelir insana.
Ve geçtikten sonra
Bir daha asla aynı çiçek açmaz
Aynı gözde...

Ben senin gözlerinde
Bir bahar unuttum.
Ve o bahar,
İçimde
Son kez ağlayan bir çocuk gibi kaldı.

Hamit Atay