Umut yok, ne olacak yarından, ne dünde kalandan,
Beklemiyorum doğacak güneşi, kurtaramaz karanlıktan.
Bir insan kendi koparsa ondan, bahsedemez mutluluktan,
Yudum, yudum içerken aşkı, yanlış kelimeler düşerse dudaklardan..
Sanki başka bir şehirdeyim, sesleniyorum mısralardan,
Korkuyormuyum, utanıyormuyum karşına çıkmaktan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta