Gözlerin Haykırırıyor Şiiri - Nurgül Ankara

GÖZLERİN HAYKIRIYOR...

​Yorgunsun biliyorum, dizlerin titrer,
Gönlüne sığmayan bir sızı gizler.
Yükün dağdan ağır, menzilin keder,
Dilin sussa bile, gözlerin söyler.

Saklama beyhude, verirsin ele,
Düşmüşsün amansız, bîr yaman yele.
Yüzünde çizgiler dönmüş bir sele,
Dilin sussa bile, gözlerin söyler.

Umutlar yorulmuş, düşlerin bezgin,
İçinde kopuyor fırtına, gezgin.
Ruhun bir limanda, sessiz ve ezgin,
Dilin sussa bile, gözlerin söyler.

Yorgunsun biliyorum, her demde hüzün,
Bir ömür birikmiş, solmuş gül yüzün.
Gülüşün eğreti, elemde özün,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Kaç defa kırıldı gönlünün dalı?
Hangi rüzgâr yıktı bindiğin salı?
Çizgin bir kitabın hicranlı hali,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Geceden karanlık çökmüş ferine,
Sancılar işlemiş en derine.
Hasreti koymuşsun derman yerine,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Kelimeler aciz, cümleler yetim,
Sessizlik en ağır, en zor niyetin.
Bu sükût içinde bunca dehşetin,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Adımların ağır, yolların bitap,
Kapanmış sayfanla yarım bir kitap.
Ruhun sessizliğe eylerken hitap,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Gölgen bile bıkmış kendi yükünden,
Bir hüzün süzülür her bir tüyünden.
Vazgeçmiş gibisin yarın övünden,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Zamanın eliyle çizilmiş izin,
Sırrınla bükülmüş o yorgun dizin.
İçinde bin dertle, her gece hazin,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Artık bırak yükü, sükûta yaslan,
Dinsin bu fırtına, durulsun asuman.
Menzile ulaştı yaralı kervan,
Sen saklasan bile, gözlerin haykırıyor.

Bu liman senindir, bu sessiz huzur,
Varsın tüm dünya dışarıda dursun.
Gözünde sönmekte olan eski nur,
Bu sükûtta SEVDA yerini bulsun...

Nurgül Ankara