Hüzünlü bir akşamdan yazıyorum sana,
Tam da hayatın tüm manasızlığıyla üstüme geldiği sıralarda,
Sessizliğin ve sensizliğin dibine vurduğu şu noktada,
Gözlerin geliyor aklıma,
Bakmaya delirdiğim ama bakamadığım gözlerin.
Bıçak keskinliği bakışların, ateş misali gözlerin.
Gökte parlayan ay misali gözlerin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta