Gözlerim Yaşlı Şiiri - Hamit Atay

GÖZLERİM YAŞLI

Gözlerim yaşlı bu gece…
Ne kadar saklasam da,
Ne kadar inat etsem de doluyor içimdeki sızı.
Sanki yılların bütün yükü
Kirpiklerime çökmüş gibi ağır,
Sanki bir ömür sustuklarım
Bir damlada yol bulmuş gibi bana.

Gözlerim yaşlı…
Çünkü içime attığım her kelime
Bir gün su olurmuş,
Bir gün yağmur olup dökülürmüş yüzüme.
Biri gelse dokunsa omzuma,
Belki durur bu akıntı,
Belki biraz ısınır üşüyen yüreğimin ucu.
Ama kimse gelmiyor…
Karanlık bir sokak gibi sessiz yalnızlığım.

Biliyor musun,
İnsan en çok gecelerde büyür acılarını.
En çok gecelerde konuşur kendi kendine…
Ben de öyle işte,
Karanlığa anlatıyorum seni,
Kırılmış umutlarımı,
Söylemeye cesaret edemediklerimi.
Ve karanlık dinler beni,
Kimse gibi değil, herkes gibi değil…
Sessiz, sabırlı, soğuk.

Gözlerim yaşlı bu gece…
Çünkü bir vedanın izinde kayboldum,
Bir hatıranın içinde kaldım,
Bir çift bakışta yarım,
Bir sözde eksik kaldım.
Kendime bile söyleyemedim bazı şeyleri,
Ömür dediğin zor geçiyor bir kalp yara alınca.

Bir adım atsam,
Yüreğimin sesi duyuluyor artık.
Sanki her çarpışında “gitme” diyor bir yanım,
“Bırak artık” diyor öteki.
Bu yüzden kırgınım kendime,
Bu yüzden tutunamıyorum hiçbir sabaha.
Gözlerim yaşlı…
Belki ondan buğulu bakıyorum her geleceğe.

Ama bil ki,
Ne kadar yansa da içim,
Ne kadar dolsa da gözlerim,
Ben yine de düşürmem kelimelerimi.
Çünkü şiire tutununca
Biraz dinleniyor kalbim,
Biraz küçülüyor fırtınam,
Biraz susuyor acım.

Gözlerim yaşlı…
Ama içimde hâlâ bir ışık var.
Sönse de titreyerek yanar,
Kırılıp paramparça olsa da
Yeniden toplar kendini her sabah.
Desinler ki yorgun,
Desinler ki hüzünlü,
Desinler ki yalnız…
Olsun.
Ben yine de yürürüm kendi yolumda,
Şiirim elimde,
Göğsümde eski bir umutla.

Ve bil ki,
Bir gün kurursa bu gözyaşları,
Bir gün durursa içimdeki bu sızı,
O gün söyleyeceğim ilk şey şu olacak:
“Ben buradaydım…
Gözlerim yaşlıydı,
Ama kalbim hâlâ yaşıyordu.”
Hamit Atay