İkisi de,
ayrı yataklara yerleşmişti.
Oysa, kaynağından ayrıldıklarında
Bir çocuk gibi masum,
bir o kadar da;
Azdı suları..
Benimle büyüdüler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Dilinize sağlık Mehmet bey.... kendimi buldum bir lahza şiirin içinde...
Güzel bir vefa ve sadakat şiiri kutluyorum seni sevgili Mehmet
Nuri CAN Nijmegen/Hollanda
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta