Göz Yaşını Döktü Ağladı

Bir gariban gördüm Makber başında
Saç-sakal ağarmış yetmiş yaşında
Arzu hal eyliyor, mermer taşında
Telaşla yüzüme, baktı ağladı.

Dedim ne derdin var, söyle bileyim
Fakru zaruret'en, derman olayım
Dedi ben Sırrımı, nasıl böleyim
Gözünden yaşları, döktü ağladı.

Sual eyledim Memleket-köyünü
Gönül defterinden silmiş soyunu
Azap kervanından almış payını
Dizleri üstüne, çöktü ağladı.

Dedi bu mezar da, yatıyor eşim
Yar öldükten sonra zehirdir aşım
Kan-çanak gözümden eksilmez yaşım
Ahğ deyip bir ağıt, yaktı ağladı.

Köyünden getirmiş kervan göçünü
Kadere bağlamış, evlat suçunu
Torunlar yolmuşlar sakal, saçını
Başını sol yana, büktü ağladı.

Derdimi anlatsam, kimse dinlemez
Kavim kardeşlerim selam yollamaz
Oğul Uşaklarım, hepsi beynamaz
Yürekten hıçkırık, çekti ağladı.

Dedi bu bağrımda, harlıyor ateş
Vallahi derinden, vuruyor kardeş
Ne akranım kaldı ne de bir sırdaş
Kabre Gül tohumu, ekti ağladı.

Çoluk-Çocuğumu helal besledim
Hepsine canlarım diye seslendim
Neler hayal ettim, neler düşledim
Kendini çimene, yıktı ağladı.

İklimi bozulmuş, feri kalmamış
Köyün de kalacak yeri kalmamış
Bir Allahtan başka yar-i kalmamış
Kul Vezir, bir destan yazdı ağladı...

VEZİR PEHLEVAN 21 Mart 2020