Bu nasıl bir membaadır, garip gözlerim,
Nemlenir ne zaman, dalıversem şu ufka.
Hece hece kızıl kan kusar tüm sözlerim,
Öznur’umu sarmışken, kumaştan yufka.
Aile, yedi dalı olan köklü çınardı bana,
Kim kopardı ki bağlarını, büküldü dizler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta