Karanlık çöktüğünde ,
başlar yokluğunun vermiş olduğu eksikliğin , kalp burukluğu.
Gökyüzü durmadan yapraklarını döker.
Her yer hüzün her yer karanlık ,
korkmuş bir çocuk gibi saklanacak yer arıyorum. Gözlerin geliyor aklımı huzur ve aydınlık olan tek yer.
Kaçak girdim gözlerine,
Gözbebeklerinde saklanıyorum .
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta