Görüyorum…
Tarihin utandığı, taşın bile ağladığı o günü görüyorum.
Yolun kenarına dizilmişler,
ellerinde taşlar, gözlerinde nefret.
Bekliyorlar.
Kimi bekliyorsunuz ey gafiller?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta