Biz dörd yoldaş olub yola düzəldik,
Xəngəlxana adlı bir yerə gəldik.
Oturduq, daqnışdıq, söhbət eylədik,
Dadımlı, doyumli bir xəngəl yedik.
Evdə gözləyirdi məni uşaqlar,
Tez-tez əl edirdi mənə uzaqlar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta