Değişik pencerelerden bakabiliriz hayata,
Renkleri donuksa canlandırabiliriz bakışımızla,
Gördüklerimiz iyiye, ya da, kötüye yorumlanabilir
Görüntüler hep aynıysa işte onu değiştiremeyiz.
Sonra da, sabır ağacımızda meyveler olgunlaşırken,
Oflarımız o ağacın köküne vitamin verendir,
Gözyaşlarımız toprağını sulayıp yeşertendir,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta