Görünmezlik Provası

Evin en karanlık köşesinde unutulmuş, tozlanmış bir biblo gibi duruyorsun hayatının ortasında. Başkalarının eksiklerini yamalamaktan, kendi söküklerini görmeye vaktin kalmıyor. Herkese yetişen o yorgun adımların, konu kendi kapına geldiğinde neden hep geri geri gidiyor? İhmal, sadece bir şeyi yapmamak değildir; bir varlığı yavaş yavaş silmektir. Sen, her "iyiyim" dediğinde, aslında kendi varlığından bir parçayı feda ediyorsun.

Aynadaki yabancıyla göz göze gelmekten korkuyorsun çünkü orada bekleyen o terk edilmiş çocukla ne konuşacağını bilmiyorsun. Onu bir bayram sabahı kalabalıkta unutulmuş gibi bıraktın. Bilincin, bu sessiz istifanın yüküyle ağırlaşırken, takvimin yaprakları senin adına değil, senin üzerinden akıp gidiyor. Kendine ayırmadığın her saniye, başkalarının hayatında bir dipnot olmaya gönüllü oluyorsun. Oysa sen, bu kitabın ana karakteriydin; ne ara figüranlığa bu kadar alıştın?

"Bir gün durup kendine "Nasılsın?" diye sorma cesaretini gösterdiğinde, alacağın cevabın ağırlığından korkma. Çünkü iyileşme, o ihmal edilmiş enkazın altından ilk elini uzattığında başlar."