İnsan, görünmez iplerle bağlıdır geçmişine. Attığı her adım, söylediği her kelime, bir zamanlar başka bir yerde yaşamış başka birinin yankısıdır. Bazen bir melodi duyarsın ve o melodi, hiç tanımadığın bir dedenin çocukluk hatırasını canlandırır. Bazen bir koku, hiç bulunmadığın bir odaya aitmiş gibi gelir. Bu ipler, bizi boğmaz; aksine, bu büyük zaman tünelinde yalnız olmadığımızı fısıldar. Biz sadece kendimiz değiliz; biz, bizden önce yaşamış herkesin birikimi, söylenmemiş sözleri ve yarım kalmış rüyalarıyız. Bu, hem bir yükümlülük hem de tarifi imkânsız bir konfor. Bir an durup, o görünmez bağların tenindeki serin dokunuşunu hisset.
İzin ver hey ağam ben de gideyim
Ah çekip de arkam sıra ağlar var
Bakarım bakarım sılam görünmez
Aramızda yıkılası dağlar var
Coşkun sular gibi akıp durulma
Devamını Oku
Ah çekip de arkam sıra ağlar var
Bakarım bakarım sılam görünmez
Aramızda yıkılası dağlar var
Coşkun sular gibi akıp durulma




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta