Görünmeyenin Huzurunda Şiiri - Sadık Korç

Sancılı bir süreç artık bizim için hayat.
Kendi ellerimizle inşa ettiğimiz hayalleri bile yıktılar.
Müteahhitleri bizdik,
Tuğlaları biz dizdik,
Temelini biz attık.
Peki bizden ne istediniz?

Depremler oldu her bedende,
Birbirini izleyen sarsıntılar gibi…
Kimimiz bir enkazın altında kaldı,
Kimimiz hüsranın soğuk duvarlarına çarptı.
Hiç kimse mutlu olamadı aramızda.

Gençlik gitti.
Takvim yapraklarında 1960’lar, 70’ler yazıyordu;
Sokakların çocuk kokusu,
Evlerin tütün ve ekmek karışımı sıcaklığı…
Ah be.
Güzel günleri göremeden ölmek de varmış,
Üstelik hayallerin çok uzağında.

Biz, görünmeyenin görünen kısmıyız.
Biliyoruz ve sonsuza dek bileceğiz.
Ama görünmeyenin,
Hiç değilse bir anlığına görünmesi lazım artık;
Bir sözle,
Bir nidayla.

Attı bizi, görünsünler diye.
Şimdi söyle bana,
Benim suçum var mı?
Kâinatın kurucusu, yücelerden yüce.
Sen gönderdin bizi,
Var mı benim bir suçum?

Hep bir ümit kapısının anahtarını arar olduk.
Kimimiz 17’sinde, 18’inde buldu;
Ama o anahtarlar kendilerine ait değildi.
Yine de aldılar ve gittiler,
Beğenmesek bile.

Peki biz,
Ne zaman bulacağız o anahtarları?
Kendi emeğimizle,
Tırnaklarımızla kazıya kazıya.
Ne kadar zor, ne kadar ağırç
Belki de işte tam burada devreye giriyor ahlak.
Kendi kendimizi teselli eder olduk.

Ve şimdi,
Görünmeyenin huzurunda
Onun ümidine muhtaç olduk.