Görmeyi Erteleyenler İçin

Bir şeyler hep yarım kalıyordu, bu şehirde
cümleler tam söylenmeden bırakılıyor,
bakışlar sonuna kadar gitmiyor,
insanlar en çok da kendilerini
yarım tanıyordu.
Sabahlar aceleyle başlardı.
Kimse uyanmazdı aslında
sadece ufaktan bir gerinme.
Aynalar gerçeği göstermez,
alışılan yüzleri geri verirdi.
Sokaklar kalabalıktı
ama kimse kimseye değmiyordu.
Omuz omuza geçilen sırdaşlar,
birbirine dokunmadan
aynı yorgunluğu taşıyordu.
Bir adam vardı; her gün aynı saatte durakta bekleyen.
Kimse nereye gittiğini sormazdı.
Bir kadın vardı; elindeki poşetlerden ağır
bir sessizlik taşıyan.
Kimse ne düşündüğünü merak etmezdi.
Merak zaman alırdı.
Zaman pahalıydı.
Hayat hızlıydı ve kimsenin mecali yoktu.
Bir dükkânın önünden geçtik.
Kurtlanmış kapısı açıktı.
İçeride bir hayat dönüyordu,
dışarıdan bakınca sıradan görünen.
Bakmadık.
Sıradanlıkta kaybolduk.
Şehir rahatladıkça büyüdü.
Büyüdükçe daha çok unuttu.
Unuttukça
daha sükunetli oldu.
Bir gün biri düştü.
Nasıl olduğunu kimse söyleyemedi.
“Kalabalıktı,” dediler.
“İtilmiş olabilir.”
“Zaten yorgun görünüyordu.”
Her ihtimal konuşuldu,
hiçbiri üzerine durulmadı.
Beş’ e on dört buçuk dakikalık yaşamla yerde kalan şey
sadece bir beden değildi;
orada bakılmamış anlar, ertelenmiş cümleler,
yarım bırakılmış yüzler birikmişti.
Gökyüzü her zamanki gibiydi.
Ne şaşırdı
ne karardı.
Bu da kimseye garip gelmedi.
İnsanlar devam etti.
Çünkü devam etmek öğretildi.
Durmak soruydu. Soru zahmetti.
Bir çocuk baktı uzun uzun.
Henüz alışmamıştı.
“Niye kimse konuşmuyor?” dedi.
Kimse cevap vermedi.
Zamanla o da öğrenecekti.
Bu şehirde en çok
öğrenilen şey buydu:
Bak ama görme.
Duy ama sorma.
Hisset ama belli etme.
Biz bu derslerle büyüdük.
Eksik cümlelerle konuştuk,
yarım duygularla sevdik,
tam bir sessizlikle yaşadık.
Ama bazen,
hiç beklenmedik bir anda
birisi durur.
Bakar. Sormaktan vazgeçmez.
İşte o zaman
şehir rahatsız olur.
Çünkü bu düzen,
en çok
bakılmadığında ayakta kalır