tanıdık dünyayı ta baştan başa,
fakat kendimizi göremiyoruz.
el alem çıkarken aya güneşe,
bizse üç beş kerpiç öremiyoruz.
Okşamadık bir yetimin başını,
silmiyoruz ağlayan gözyaşını,
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta