Gönülden Gönüle Uç Beyaz Güvercinim

Duydum, özlemişsin beni; artık üzülme.
Sarılmak isteyip, sarılamamışsın; dert etme.
Bana koşup gelmek isterken, yollara bakmışsın; gelememişsin.
Ne olur, ne olur, artık üzülme.
Söylemek isteyip söyleyemediklerin,
Yüreğini yakıp kavuruyormuş.
Dinmeyen gözyaşların, çaresiz kalmış.
Artık üzülme.
Sol yanına bak; ben oradayım.
Uzaktan sevmek canını çok yakar, demiştim sana, göz bebeğim.
Ben seni özlediğimde sana geldim.
Seni arayıp bulamadığımda,
Bir anlığına gözlerimi kapattım.
Sen de beni görmek istediğinde,
Bakmaya doyamadığım gözlerini sıkıca yum.
Benim seni gördüğüm gibi,
Sen de beni görüp sarılabilirsin.
Gönlümden gönlüne bir yol yaptım.
Sen unutma, üzülme.
Yeter ki iste; yum yum,
Bakmaya doyamadığım gözlerini, göz bebeğim.
Gönül köprüsünden ulaşırsın bana; üzülme.
Uzaktan sevmek canını çok yakar, demiştin, göz bebeğim.
Sana olan en uzak yolları aştım.
Gönül köprüsüne sevgiyle yürüdüm.
Her gece orada seni bekliyorum...
Ve
Biliyorum, bir gün geleceksin...
Ve o gün ben,
Sana kırgın değil, sana küskün değil,
Sadece özlemiş olarak sarılacağım.
Sarılmak isteyip sarılamadığın her ânı unutacağız.
Yollara bakıp gelmediğin her geceyi geride bırakacağız.
Söyleyemediklerin gözlerinden dökülecek.
Ve ben sadece “Geldin ya...” diyeceğim.
Çünkü ben,
Gönlümden gönlüne bir yol yaptım.
O yolu her gece gözyaşıyla aydınlattım.
Artık üzülme, göz bebeğim...
Bak, sol yanına... ben hep oradaydım.