Gönül Şehrinin Seyranı Şiiri - Sadık Koc ...

Gönül Şehrinin Seyranı

Yedi iklim gezdik, bir kâmil bulduk,
Zöhre yıldızıyla gönüle dolduk,
Mürşid nazarında sararıp solduk,
Dergâh eşiğinde ummana daldık.

Hünkâr nefesiyle uyandı özler,
Hızır’ın eliyle silindi izler,
Erenler ceminde sır oldu sözler,
Hakikat bağından gülleri derdik.

Ocaklar tütende duman bizdedir,
Selamlar alınsa eman bizdedir,
İkrarda duran o derman bizdedir,
Sırat köprüsünü gönülde kurduk.

Sunamız göllerde, turnamız yolda,
Hakikat şerbeti ezilir dilde,
Bin bir çiçek açar bu gizli gülde,
Seyyah olup Arş-ı âlâya vardık.

Nefis ejderhasın vurduk yere biz,
Nefesle dirildik, erdik bire biz,
Efendi katında geldik kâra biz,
Fermanı okuyan bir lisan ördük.

Ciğer paremizden kanda sızımız,
Hak deyip inledi dertli sazımız,
Kırklar meydanında her bir sızımız,
Seyran eyler iken hayrana durduk.

Yolumuz bellidir, menzilimiz bir,
Gönül aynasında kalmadı hiç kir,
Ezelden ebede çekilen bu zikr,
Ummanlar içinde bir mekân kurduk.

Sırrı faş eyleme, özünü dindir,
Kibrin küheylanın sırtından indir,
Gelen bu sadalar bir ulu dindir,
Kalemsiz Şair’le ikrara erdik.