Gönül Şehrimden
Beyaz sayfaları dolaşmak bir akşam üstü.
Bekleniyor yine merhaba diyebilir miyim acaba acısını unuturak geçmiş közlerin verdiği ziyanları.
Sen ey sevgili, kocaman kayalıkların içinde açan ters laleler gibiydin korunmaya muhtaç ve ezgili.
Tıpkı türküler gibiydin misal, ah bir anlatılsan
Kelimeler berrak su gibi dökülürken gökkuşağı sallanır yerinde evrensel fırsat hükmüne layık sevgiye muhtaç işte insan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



