Kara duman içinde kaybolmuş gönül şehri,
Bozbulanık akıyor damar damar nehri,
Yâr yollarına zerk etmiş ayrılık denen zehri,
Çoktan terk etmiş burcunu ümit neferi,
Güneşi geceye dönmüş, viranedir her yeri,
Kara duman içinde kaybolmuş gönül şehri.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta