"gönül misafir'im" Şiiri - Hüzün Masalı

Biliyorum…
Hiç sevmedin beni.

Öylesine uğradın,
geçtin gönlümün kıyılarına.

Yorgun ruhunu dinlendirdin,
nefes nefeseydin,
soluklandın sadece…

Öyle güzel geldin ki
anlamadım bile
geçerken uğradığını.

Oysa ben,
bana geldin sanıp
açmıştım kapılarımı.

“Ben geldim.” deyişin…
Sanki hiç gitmeyecekmiş gibi
kalbime yerleşmen
aldattı beni.

Meğer
sadece dinlenirken rahat etmekmiş
tek gayen.

Sahi,
hiç mi dokunamadım yüreğine?
Hiç mi sevemedin beni?
Peki ya kurduğun o
geleceğe dair onca hayal
de mi sahteydi?

Peki ya gözlerin?
İçinde kayboluyordum bakışlarının…
Onlar da mı?

Hani yalan söylemezdi gözler?
Bu ne yaman çelişki, böyle.

Söylesene ben mi yanıldım,
yoksa sen mi ustaydın.
kalbime misafir olup
ev sahibi gibi davrandın?

Hangi ara ezberledin gülüşümü?
Hangi ara yabancılaştın?

Ben seni
dua gibi saklarken içimde,
sen beni
vakit geçer diye mi tuttun yanında?

Söylesene…
Hiç mi titremedi ellerin
ellerimdeyken?
Hiç mi ağır gelmedi
vedasız gidişin?

Şimdi kıyılarım yine sessiz.
Kapılarım kapalı rüzgâra…
Ama en çok da sana.

Bir gün olur da
gerçekten gelmek istersen,

dinlenmek için değil,
kalmak için,

bil ki,
ben artık kimseyi
geçerken uğramış sanıp
ömürlük sevmeyeceğim.