Gönül Mıhlarım Seni Şiiri - Sadık Kocabaş

Gönül:

Gönül, gönül! Her dala konma; paklarım seni,
Her bir şerri hayra yorma; saklarım seni.
Gönül, gönül! Bendini aşma; taşlarım seni,
Seyran gezme... Kapıya mıhlarım seni!

Enginlerde gezip de, hiç yorma kendini,
Ummanlara dalıp da, sarsma bendini.
Unutma aslını, bil ki haddini;
Çizginden taşarsan... Mıhlarım seni!

Umut verip hayallerle, kandırma beni,
Ateşlere atıp da, hiç yandırma beni.
Zehir katıp yarama da, bandırma beni;
Düzen kurarsan... Kapıya mıhlarım seni!

Gözün yükseklerde gezer, bakmazsın yere,
Kapılıp gidersin her gün, coşkun bir sele.
Düşürürsün ismimi bak, dilden de dile;
Esvabınla... Kapıya mıhlarım seni!

Sarayın mı vardı sanki, konarsın dala?
Meyil verdin dert içinde, bin türlü hala.
Girmeden ömür dediğin, şu darca yola;
Soluğunla... Kapıya mıhlarım seni!

Kalemsiz Şair’im, artık yeter bu nazın,
Kışa döndü bak yine, o baharın, yazın.
Kesilir ferin de, duyulmaz olur avazın;
Bir vuruşta... Kapıya mıhlarım seni