Gönül Limanı Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

GÖNÜL LİMANI

Yolların tozuna savrulup gittim,
Ufukta kaybolan bir duman gibi.
Kendimi tükettim, kendime yettim,
Deryada can veren bir umman gibi.

Gâh yüksek dağlarda şahin olurdum,
Gâh tozlu yollarda yerle birdim.
Her çiçekte ayrı bir renk bulurdum,
Sınırsız yaşayan bir zaman gibi.

Dertlerim birikir, taşardı serden,
Kurtulmak isterdim her türlü şerden.
Medet umar iken gökteki ferden,
Düştüm eşiğine bir kurban gibi.

Bakınca o derin, güzel gözlere,
Hacet kalmadı hiç başka sözlere.
Hasretim dindi bak, giden izlere,
Kavuştu ruhumuz bir harman gibi.

Artık tek durağım senin yanındır,
Damarda dolaşan sıcak kanındır.
Bu can ki sönmeyen senin canındır,
Bedene can veren bir derman gibi.

Yorulmuş ruhumun tek limanısın,
Şu garip ömrümün en hoş yanısın.
Sen gönül tahtımın tek sultanısın,
Başımda taç olan bir ferman gibi.

Sırtımı yasladım senin sevgine,
Rastlamadım daha senin dengine.
Boyandım aşkının her bir rengine,
Göklerde parlayan bir an gibi.

Fatih Mehmet Yiğit